Osman ÖZTÜRK - Sevgiyle yoğrulmuş bir ömür.

Bir çığlık duyulur günün bir vaktinde, sonsuzluğun sınırında ve evrenin bir yerinde ışıl ışıl yeni bir yıldız doğar, bir candır nefes alan, çığlık çığlığa ağlayan, bu dünyada artık bende varım bende bir canım diye sesleniştir duyulan. Annesinin yorgun gözlerinde gördüğü coşku pırıltılarını yüreğine yazar sevgi olarak. Sıcağını tenine serer bir ömür ısıtması için, kokusunu sinesine çeker dünyanın en güzel kokusu olduğu için. Doğduğu toprağın kurak kokusuyla doldurur küçücük ciğerini ve memleketin havasını doyasıya içine çeker,

İşte o gün evrenin bir yerinde yeni bir hayat başlar, kıraç topraklarda taptaze, dupduru bir çiçek açar. Gök kubbenin altında suyu kurumuş bir dere kenarında çise çise yağmur yağar bulutlardan üstüne.

Bir bahar esintisi okşar yanaklarını, dostu olur, gündüzle gece. Yılların elinde gün yaşlanıp zaman yorgun düştüğünde, vaktin geldiğini anlar tüten dumanlardan yüreğinde, öbek öbek evrene dağılır yanık dumanlar, hasret, ayrılık ve sevda kokan dumanlar. Farkına varır sevenler sevilenler, nedenini bilemedikleri, özlemlerle yanıp tutuşanlar görüp fark ederler hemen.

Birikirde birikir duygular mevsimler bir bir geçerken. Pınarlarından damlar gönlün bir derenin kokusunu alıncaya dek, bir gün batımında derede soğutamaz yanan yüreğini, oda sonunda anlar ırmağa ihtiyacı olduğunu.

Her geçen gün büyüdükçe büyür duygular, bir gün taşar gönül penceresinden ve sevdalara dönüşür şairin kaleminde. Yırtık sayfalara yazılır kara kalemle. Acılar, hüzünler, özlemler anlatılır her kelimesinde ve sevdalar, ayrılıklar dökülür kalemin mürekkebinden.

Kuytu köşelerinde gönlün, saklanan ve bir türlü anlatılamayan sürgün duygular rehin alır kalemi ve hayallere tutsak kalır yüreğin. Anlatamadıkların yüreğinle savaşır ve heceleşir şiirde.

Sen artık sen değilsindir. Senin duyguların değildir şiire dönüşen, evrenin bir köşesinde yaşananlardır satır satır anlattığın, belki de istesen de anlatamadığın, unuttuğunu sansan da unutamadığın.

Umutlarını çizersin gökkuşağının renkleriyle karalanmış kâğıtların üstüne, hasretini dökersin dizelere, sayfalara sığdırmaya çalışırsın duygularını; yüreğinin esintisini şiir diliyle sığdırmak istersin kitabın sayfalarına.

Her sabah yeni bir güne başlamanın verdiği taptaze heyecan ve umutlarla uyanıp televizyonu açtığımızda veya gazetelere göz attığımızda duyduğumuz ve okuduğumuz kaza haberleri, ölen ve yaralanan insanların hazin görüntüleriyle gözlerimizden düşen damlalar, yüreğimizi burkan çığlıklara dönüştüğünde tanımadığımız bunca insan için içimizde oluşan acı fırtınalar bizi bizden koparıp almıyor mu?

Birgün bu tür olaylarla bizimde karşılaşabileceğimiz korkusu sinsice aklımızın bir yerinde bir tümör gibi büyümüyor mu?

Allı morlu çiçekler gibi özene bezene, her şeyden sakınarak büyüttüğümüz yavrularımız bir anlık dikkatsizlik, kurallara uymama sonucu daha yaşamlarının bahar mevsiminde, birer birer koparak sararmış yapraklar gibi yerlere düşmüyor mu?

Onlara harcanan zamanlar, verilen emekler boşa gitmiyor mu? Ayrılsalar da sevgileri her geçen gün acıdan kavrulmuş yüreklerimizi bir ömür kemirmiyor mu?

Maddi ve manevi kayıplarımız, heba olan yaşamlar ve hiçbir işe yaramayan alın terimiz, trafik sorununun ülkemiz için büyük bir maliyeti ve yıkıcı zamanlar oluşturduğunu ortaya koymuyor mu?

Her birey yaşamının bir döneminde trafik kazalarından mutlaka olumsuz olarak etkilenmiştir. Kendisi olmasa bile bir yakınının, arkadaşının yaşadığı acıyı yüreğinde hissetmiştir.

Bende ömrünü, ülkemizin huzur ve güvenliğine adamış, bir Polis Müdürü olarak bu uğurda güzel Anadolu’muzun bir çok ilinde, ilçesinde görev yapmış bir kişi olarak yüksek lisans çalışmamda hazırladığım tezimi kitaba dönüştürerek topluma karşı sorumluluğumu, gönül borcumu yerine getirmeye çalıştım.

Ülkemizin yaşadığı Trafik sorununu; toplumun ve Trafikle ilgili kurum ve kuruluşların tekrar dikkatine sunmayı bir vatandaşlık borcu olarak gördüm.

Eğitimin bireyin ve toplumun şekillenmesinde, toplumsal kültürün gelişiminde ne kadar da önemli bir olgu olduğu bilinciyle bu kitabı hazırladım.

Yaptığımız ve yapacağımız çalışmalarla toplumumuzda kurallara uyma ve uymayanları uyarma alışkanlığı kazandırabilirsek, bireysel ve toplumsal duyarsızlıklarımızı duyarlı birey, duyarlı topluma dönüştürebilirsek sabah televizyonlarımızı açtığımızda duyduğumuz kara haberleri, hüzün gözyaşlarımızı, mutlu haberlere ve sevinç gözyaşlarımıza dönüştürebiliriz.

Kazaların, gözyaşının, acının olmadığı Trafik kurallarına uyan, uymayanları kibarca uyaran, herkese saygıyla sevgiyle yaklaşan, insan olmanın erdemini, erdemce davranışlarla diğer insanlara da hissettiren güzel Türkiye’mizde, mavi göklerde gururla dalgalanan albayrağımızın altında dostça, kardeşçe, sevgiyle yaşama; hayal ve umutlarıyla,

            Uzun kış gecelerinde üşüyen bedenlerimizi, soğuyan yüreklerimizi ısıtmak için hep yollarını gözledik baharın, can attık bir an önce gelmesi için, bazen de  yalvardık, yakardık.

Nedense takvim yaprakları Mart’ı, Nisan’ı gösterse de, doğa yeşil bir örtüyle örtülse de, Mayıs ayında bile ısınmadı bedenimiz, ısınamadı yüreğimiz.

Sanki gök delinmişti, biz göremesekte, hayal bile edemesekte, gökyüzü sonsuzluğunu ve anlamasakta olan biteni, günlerce aylarca sağnak sağnak yağdı yağmurlar, suya doydu, yıllardır bozkırda kuruyan topraklar,

Her yerde rengârenk çiçekler tomurcuklandı, her yerde kıpkırmızı gelincikler, allı morlu kırçiçekleri açtı, yeşil daha yeşile büründü, yapraklar daha görkemli serpilip büyüdü. Baharın geldiğini bize fark ettirdi telefon direklerine yuva yapan leylekler,

         Seyfe gölünü saran bulutların arasında cıvıl cıvıl kuş sesleri, dinlediğim şarkıların en güzel fonunu oluştursa da güneşin kıskançlığından, belki de nazından olsa gerek, ısıtamadı ne güneş, ne de ılık esen rüzgarlar içimizi,

         Ama artık; Haziran çaldı kapımızı, sımsıcak havasıyla, masmavi denizler bekliyor artık bizi, Akdeniz’in maviliğinde bir başka güzel olmaz mı akşam saatlerinde yakamozlar, esmez mi meltem, Egeden sıcacık imbat, Marmara da, yeşil Karadeniz’de poyraz, heyecanlandırmaz mı yüreklerimizi? 

         Bir sahil kasabasında gecenin sessizliğinde, dalgaların sesini dinlemekten başka var mıdır güzeli?

         Sıcacık kumsala uzanarak gökyüzünde ışıl ışıl yanıp sönen yıldızları seyretmek nasıl bir duygudur, nasıl bir zevktir?

         Yaz mevsiminin insanın aklını başından alan ılık rüzgârlarına kapılıp uçmak istiyorum bende Sonbahara kadar yüreğimin götürdüğü yerlere gitmek istiyorum. Gidebilirsem eğer.

         Sizlere de yaz güneşinin sıcağında masmavi bir deniz kıyısında, yıldızların ışıltısında yüreğiniz sevgiyle ve dostlukla dolu, güzel günler, dinlendirici tatiller diliyorum.

         Hoşçakalın.